«قطاری به پوسان» فیلم دیگری از زیرگونه فیلم زامبی است و فیلم‌هایی با محوریت زامبی‌ها چیزی به جز کلیشه نیستند و به سختی هدف خود از سرگرم کردن مخاطب را به سرانجام می‌رسانند و در عوض به ملغمه‌ای از خون و شناعت بدل می‌شوند. با کمی سخت‌گیری می‌توان گفت به جز «شب مردگان زنده» جرج رومرو هیچ کدام از این فیلم‌ها موفق به سرگرم کردن و اندکی فکر واداشتن مخاطبان خود نشدند و انگار این فیلم‌ها مصرف‌کننده‌ای جز شیفتگان سینمای وحشت، آن هم از نوع سخیفش نداشتند و ندارند. «قطاری به پوسان» در این دوروزمانه یک نمونه نادر در زیرژانر خودش است؛ فیلمی که پا روی شانه‌های «شب مردگان زنده» می‌گذارد و می‌ایستد، از المان‌های زامبی کتاب و فیلم «جنگ جهانی زد» و سریال «مردگان متحرک» و حتا رویکرد خلق هیجان صِرف «مد مکس: جاده خشم» بهره می‌برد و قصه‌ی زامبی‌ها را به شرق دور می‌برد و نفسی تازه به این زیرگونه می‌دمد، البته در حدواندازه خودش و این نوع فیلم‌ها. شاید دلیلش برگردد به توانایی یئون سانگ-هو کارگردان، فیلمسازی که با انیمیشن «سلطان خوک‌ها» شناختیمش، فیلمسازی که در دنیای انیمیشن تجربه‌اندوزی کرده و خوب فهمیده که هر قاب، چه ارزشی در تاثیرگذاری بر حس و حال مخاطب دارد و چطور باید برای هر قاب بهترین زاویه را برای رسیدن به این تاثیر استفاده کرد. درواقع این کارگردان در «قطاری به پوسان» همین رویکرد را در فیلم زنده پیاده کرده و هدفی هم جز در دست گرفتن احساسات مخاطبش ندارد، او برای نزدیک به دو ساعت می‌خواهد افسار احساسات مخاطب را دست بگیرد و به هر سمتی که می‌خواهد – هیجان، ترس، اندوه – هدایت کند. «قطاری به پوسان» برای همین است که یک تجربه دلچسب پاپ‌کورنی است، فیلمی که هرچند اشاره‌هایی گذرا به تضاد و تبعیض طبقاتی می‌کند اما هدفش سرگرم کردن صرف مخاطبش است و برخلاف هم‌نوعانش دل در گروی زامبی‌های سریع و تشنه‌ی خونش ندارد، به جایش مخاطبش را با چند کاراکتر تیپیک همراه می‌کند و به شدت هم در رقم زدن سرنوشت آنها سنگدلی به خرج می‌دهد و کورسوی امیدی که در انتها روشن می‌گذارد هم فقط برای پیشگیری از بند نیامدن نفس مخاطب در انتهای فیلم است. هنوز هیچ فیلمی به اندازه «شب مردگان زنده» نتوانسته دنیای آخرزمانی و ترس و وحشت بلایی را که در هیبت مردگان متحرک بر بشریت نازل می‌شود، تصویر کند، شاید دلیلش آماتوریسمی باشد که بودجه اندک بر فیلم رومرو تحمیل کرد و آن حس و حال هراسناک را برایش رقم زد و فیلم را به سنگ بنا و سنگ محک دنباله‌روهایش بدل کرد و عجیب نیست که «قطاری به پوسان» برای این فیلم کلاه از سر برمی‌دارد و به آن ادای دین می‌کند!

قطاری به پوسان
Train to Busan
کارگردان: یئون سانگ-هو
بازیگران: یو گانگ، کیم سوآن، یومی جئونگ و…
محصول 2016 کره جنوبی، مدت 118 دقیقه

این یادداشت پیش از این در مجله 24 منتشر شده است

Total Views: 1346 ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *