فارسی‌نوشت‌ها 0 comments on یک فیلمساز تک‌رو – آیزنشتاین در گوآناخوآتو

یک فیلمساز تک‌رو – آیزنشتاین در گوآناخوآتو

«آیزنشتاین در گوآناخوآتو» فیلم جدید پیتر گرین‌اوی اخیرا در دسترس قرار گرفته، این فیلمساز با کارنامه بلندبالای فیلم‌های مستند و داستانیِ کوتاه و بلندش یکی از سازش‌ناپذیرترین‌های سینمای اروپا و از قدرندیده‌ترین‌ها و در این یکی دو دهه اخیر، یکی از فراموش‌شده‌ترین‌هاست که دیگر جشنواره‌های اصلی چندان کاری به او ندارند و اگر فیلمی از او را به نمایش می‌‎گذارند بیشتر ترجیح می‌دهند سروصدایی نکند. چرا؟ شاید به دلیل عجیب و متفاوت بودن فیلم‌های این فیلمساز باشد. اما دلیل مهم‌تر می‌تواند دشوار بودن فیلم‌هایش باشد، دشواری که در فرم تنیده شده، در ارجاع‌های مکرر در گوشه گوشه‌ی قاب‌های گرین‌اوی به معماری – از دوران رنسانس گرفته تا معاصر – و ادای احترامش به نقاش‌های بزرگ تاریخ از ولاسکز گرفته تا رامبرانت باشد و همچنین غرقه بودن متن‌های گرین‌اوی به ادبیات داستانی و غیرداستانی غرب از شکسپیر گرفته تا متون مختلف فلسفی باشد. Continue Reading “یک فیلمساز تک‌رو – آیزنشتاین در گوآناخوآتو”

فارسی‌نوشت‌ها 0 comments on مورد عجیب پائولو سورنتینو – به بهانه پاپ جوان

مورد عجیب پائولو سورنتینو – به بهانه پاپ جوان

قبل از رسیدن به مورد جنجالی پاپ پویوس سیزدهم، باید با مورد مناقشه‌انگیز دیگری روبرو شویم: پائولو سورنتینو، طراح و کارگردان سریال «پاپ جوان» که این روزها به مطرح‌ترین فیلمساز نسل جدید سینمای ایتالیا تبدیل شده و در طی یک دهه گذشته موقعیتی را پیدا کرده که جوزپه تورناتوره در اواخر دهه 1980 و تا سالهای ابتدایی دهه اول 2000 داشت. سورنتینو از آن فیلمسازهاست که هم اخلاقیات پشت دوربینش موجب واکنش‌هایی به فیلم‌هایش شده و هم خود فیلم‌هایش. رویکردی دارد که به مذاق بسیاری خوش نمی‌آید و همین باعث شده مخالفانش بیشتر درباره‌اش بنویسند و «کامنت» بگذارند و این البته در حالی است که فیلم‌هایش در جشنواره‌های معتبر نمایش دارند، جوایز مهم را به خانه می‌برند و حتا یک اسکار هم نصیب او کردند، اسکاری که موقع گرفتنش از مارادونا تشکر کرد و فدریکو فلینی و مارتین اسکورسیزی. Continue Reading “مورد عجیب پائولو سورنتینو – به بهانه پاپ جوان”