فارسی‌نوشت‌ها 0 comments on آسا نیسی ماسا – آلخاندرو خودوروفسکی و شعر بی‌پایان

آسا نیسی ماسا – آلخاندرو خودوروفسکی و شعر بی‌پایان

سال 2016 سالی دلنشین بود، سرشار از فیلم‌های جذاب چه در سینمای مستقل و چه در سینمای شخصی. فیلم‌هایی هم بودند که آدم را ناامید می‌کردند مثل «اسلک بی» برونو دومون که پس از تغییر مسیرش در فیلمسازی با فیلم/سریال «کن کن کوچولو»، در دومین تلاشش برای خلق داستان هجوآمیز کارآگاهی کلا به جاده خاکی می‌رود و فیلمش حتا نمی‌تواند خاطره‌ای بد در ذهن باشد و حس می‌کنی کسی با بدخطی از روی فیلمی از امیر کاستاریکا کپی‌کاری کرده، «عسل آمریکایی» آندرآ آرنولد دیگر سرخوردگی سال بود، اینکه سازنده «رِد رُد» (Red Road) به این روزگار بیفتد واقعا جای تاسف دارد، تغزل‌گرایی عقیم فیلم آنقدر توی ذوق می‌زند که اصلا دوست ندارم دوباره به آن فکر کنم. Continue Reading “آسا نیسی ماسا – آلخاندرو خودوروفسکی و شعر بی‌پایان”

فارسی‌نوشت‌ها 0 comments on در جستجوی زمان از دست رفته – درباره هتل بزرگ بوداپست

در جستجوی زمان از دست رفته – درباره هتل بزرگ بوداپست

«هتل بزرگ بوداپست» عیش مدام وس اندرسون بوده، حتما! فیلم پر است از ارجاع‌های ریز و درشت این کارگردان خوش‌ذوق و ظریف‌بین به فیلم‌هایی که بسیار دوست‌شان می‌دارد‍‍‍‍؛ از «گوشواره‌های مادام ناشناس» ماکس افولس گرفته تا «سرگیجه» آلفرد هیچکاک، از «لارنس عربستان» گرفته تا «لعنتی‌های بی‌آبروی» کوئنتین تارانتینو و این فهرست را می‌شود ادامه داد (با یک «سرچ» اینترنتی به نتایج بسیار بیشتری می‌رسید). اما اینکه اندرسون در کجای فیلمش به کدام فیلم تاریخ سینما ارجاع داده مهم نیست و حتی تاثیری ارزشی و کیفی هم بر فیلم ندارد، صرفا بازیگوشی کارگردان بوده که در خلال تعریف کردن داستان پرشاخ‌وبرگ جذابش در اروپایی که دارد رنگ عوض می‌کند و دارد با زرق و برق و مناسک ویکتوریایی خداحافظی می‌کند، سری هم به فیلم‌های محبوبش زده. Continue Reading “در جستجوی زمان از دست رفته – درباره هتل بزرگ بوداپست”

فارسی‌نوشت‌ها 0 comments on سینمای دست‌نیافتنی – درباره فیلم بدوی ساخته ژولیو برسان

سینمای دست‌نیافتنی – درباره فیلم بدوی ساخته ژولیو برسان

ژولیو برسان از کمترشناخته‌شده‌های سینماست، از کشوری که روزگاری موج نوی سینمایش خیلی سروصدا راه انداخت: برزیل. سینما نوو (Cinema Novo) اصطلاحی بود که برای این سینما به کار می‌برند و منظور از آن جنبشی بود که در دهه‌های پنجاه و شصت میلادی در سینمای برزیل پا گرفت و دو فیلمساز مطرح آن گلوبر روشا و نلسون پریرا دوس سانتوس بودند که اولی بخت بلندتری داشت و کارهایش بیشتر دیده شده و دومی در صفحات تاریخ سینما نامش به درستی دیده نشد. Continue Reading “سینمای دست‌نیافتنی – درباره فیلم بدوی ساخته ژولیو برسان”